پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۹

ای خاص و عام عالم ادرار خوار جودت

من خاصم و ندارم ادرار جود عامت

ادرار گندمم ده کالحق شگرف باشد

آن دانه‌ای که دارد مرغی چو من به دامت

سی سال گفته مدحت دانی که خوش نباشد

من ضایع و جهانی خوشدل در اهتمامت

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۱گر این سرگشته زیر و زبر فیروزه گون طارم
  2. شمارهٔ ۱۲طایر میمون عالم را که نامش بخت توست
  3. شمارهٔ ۱۳در موقفی که شیردلان در فراق تیر
  4. شمارهٔ ۱۴ای دوست چنانی که تو را یار توان بود
  5. شمارهٔ ۱۵نیک باشد که بنده از در شاه
  6. شمارهٔ ۱۶سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف
  7. شمارهٔ ۱۷شب تاریک و من زاندیشه تو
  8. شمارهٔ ۱۸صافی میی که تیره می اندر شعاع او
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.