پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۱۳

در موقفی که شیردلان در فراق تیر

چون عاشقان زار کمان با انین کنند

از زلف درع غمزه ناوک برد شکن

وابرو چو زلف دوست یلان پر ز چین کنند

گل‌های عمر را به حسام بنفشه رنگ

پژمرده چون به روز سیم یاسمین کنند

خندان شود گل ظفر از غنچه نصال

چون لاله‌وار تیغ به خون در عجین کنند

بر دست و بازوی تو و بر طعن و ضرب تو

فوج ملک بر اوج فلک آفرین کنند

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۵نیک باشد که بنده از در شاه
  2. شمارهٔ ۱۶سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف
  3. شمارهٔ ۱۷شب تاریک و من زاندیشه تو
  4. شمارهٔ ۱۸صافی میی که تیره می اندر شعاع او
  5. شمارهٔ ۱۹صدرا ز آفت فلک دون گریخته است
  6. شمارهٔ ۲۰پدرش گر به نانش دست برد
  7. شمارهٔ ۲۱ای بر بساط شعبده ملک‌پروری
  8. شمارهٔ ۲۲یک زبان دارم و صد شکر تو در یک محفل
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.