پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۲۰

پدرش گر به نانش دست برد

بشکند خورد ناخنان پدر

پسرش گر به خوانش درنگرد

برکند چست دیدگان پسر

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۲یک زبان دارم و صد شکر تو در یک محفل
  2. شمارهٔ ۲۳هر که را مال هست و عقلش نیست
  3. شمارهٔ ۲۴در بهشتیم با رخت می‌خواه
  4. شمارهٔ ۲۵شاها سعادت ابدی سوی من شتافت
  5. شمارهٔ ۲۶محیط کفا ابر سروران به هر موضع
  6. شمارهٔ ۲۷ای کرده مرا ز بس ترحم
  7. شمارهٔ ۲۸شد تازه ز ابر کسوت شاخ
  8. شمارهٔ ۲۹سخت می‌آید مرا بر دل که چون هر سست رای
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.