پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۱۵

نیک باشد که بنده از در شاه

دست در دست شاه داده رود

بسته جان بر میان به خدمت تو

وآنگه از دیده خون‌گشاده رود

کف تو بحر و بنده از در او

در کف مفلسی فتاده رود

بود شه را ندیم چون فرزین

عاقبت از درش پیاده رود

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۷شب تاریک و من زاندیشه تو
  2. شمارهٔ ۱۸صافی میی که تیره می اندر شعاع او
  3. شمارهٔ ۱۹صدرا ز آفت فلک دون گریخته است
  4. شمارهٔ ۲۰پدرش گر به نانش دست برد
  5. شمارهٔ ۲۱ای بر بساط شعبده ملک‌پروری
  6. شمارهٔ ۲۲یک زبان دارم و صد شکر تو در یک محفل
  7. شمارهٔ ۲۳هر که را مال هست و عقلش نیست
  8. شمارهٔ ۲۴در بهشتیم با رخت می‌خواه
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.