عمادی شهریاری
شمارهٔ ۱۷
شب تاریک و من زاندیشه تو
چو نفط‌اندود مرغی پیش آذر
چو دریایی است هر شب خانه من
چو کشتی آتشین سوزنده‌بستر
نه دریا از تف کشتی شود خشک
نه کشتی از دم دریا شود تر
عمادی شهریاری
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۹صدرا ز آفت فلک دون گریخته است
- شمارهٔ ۲۰پدرش گر به نانش دست برد
- شمارهٔ ۲۱ای بر بساط شعبده ملک‌پروری
- شمارهٔ ۲۲یک زبان دارم و صد شکر تو در یک محفل
- شمارهٔ ۲۳هر که را مال هست و عقلش نیست
- شمارهٔ ۲۴در بهشتیم با رخت می‌خواه
- شمارهٔ ۲۵شاها سعادت ابدی سوی من شتافت
- شمارهٔ ۲۶محیط کفا ابر سروران به هر موضع
درباره‌ی عمادی شهریاری
عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.