پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۱۱

گر این سرگشته زیر و زبر فیروزه گون طارم

به کردار خودم سرگشته و زیر و زبر دارد

ننالم زآن که هر جنسی به جنس خود بود مایل

سپهر بی‌هنر زآنمیل سوی بی‌هنر دارد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۳در موقفی که شیردلان در فراق تیر
  2. شمارهٔ ۱۴ای دوست چنانی که تو را یار توان بود
  3. شمارهٔ ۱۵نیک باشد که بنده از در شاه
  4. شمارهٔ ۱۶سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف
  5. شمارهٔ ۱۷شب تاریک و من زاندیشه تو
  6. شمارهٔ ۱۸صافی میی که تیره می اندر شعاع او
  7. شمارهٔ ۱۹صدرا ز آفت فلک دون گریخته است
  8. شمارهٔ ۲۰پدرش گر به نانش دست برد
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.