عمادی شهریاری
شمارهٔ ۲
در حضرت جاه اوست گردون
زآنچشم فکنده بر زمین است
سرو است عدوش زآن به هر جمع
در خورد هزار پوستین است
مقصود من است خدمت تو
مقصود همه جهان همین است
عمادی شهریاری
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۴به خدایی که بر درخت سخن
- شمارهٔ ۵زحمت من ز حد حصر گذشت
- شمارهٔ ۶بنمای دل کز آتش عشقت کباب نیست
- شمارهٔ ۷دفع شب ضلالت و بیداد را جهان
- شمارهٔ ۸دل وصالش به شکیبایی یافت
- شمارهٔ ۹ای خاص و عام عالم ادرار خوار جودت
- شمارهٔ ۱۰به خدایی که ملکش از تعظیم
- شمارهٔ ۱۱گر این سرگشته زیر و زبر فیروزه گون طارم
درباره‌ی عمادی شهریاری
عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.