پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۵

هست وقت عیش ساغر در دهید

آتشین آبی معطر در دهید

ساقیان گلعذار غنچه لب

آب لعل از ساغر زر در دهید

ای حریف مجلس آزادگان

ساقیانرا گو که ساغر در دهید

مطربان زهره آسارا بخوان

گو نوای نیک و در خور در دهید

کهربای چهره را سازیم لعل

آب چون یاقوت احمر در دهید

گر چه هست ابن یمین مست خراب

بی تعلل جام دیگر در دهید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۷هر نسیمی که ز خاک در جانان باشد
  2. شمارهٔ ۱۴۸هر کس که بکام از سر کوی تو گذر کرد
  3. شمارهٔ ۱۴۹هر که را در سر هوای چون تو دلداری بود
  4. شمارهٔ ۱۵۰یک قدح می دوبدره زر ارزد
  5. شمارهٔ ۱۵۱آمد بهار و وقت نشاطست می بیار
  6. شمارهٔ ۱۵۲ای رخ خوب تو چون گل چمن آرای دگر
  7. شمارهٔ ۱۵۳ای ماه مهربان مه مهرست می بیار
  8. شمارهٔ ۱۵۴ایچشم آهوانه تو مست شیرگیر
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.