پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

اشعار عربی

شمارهٔ ٨ - ترجمه

می در میان سفره و گل بر کنار آب

گویند بهر دیده و دل داروئی نکوست

باشد نکو ولی همه خوبی و خرمی

جمعست اندرو که دلت دوستدار اوست

ادامه‌ی اشعار عربی

  1. شمارهٔ ١٠ - ترجمهبدوستی که نیاید امیدها همه راست
  2. شمارهٔ ١١ - ایضاًأیها الناس أفشئو السلام
  3. شمارهٔ ١٢ - ترجمهدر بذل طعام کوش و افشای سلام
  4. شمارهٔ ١٣ - ایضاًو ذی سفه یواجهنی بجهل
  5. شمارهٔ ١۴ - ترجمهبا من سفیه کرد سفاهت ز جهل خویش
  6. شمارهٔ ١۵ - ایضاًاذا هبت ریاحک فاغتنمها
  7. شمارهٔ ١۶ - ترجمهچون جست باد دولت تو مغتنم شمار
  8. شمارهٔ ١٧ - ایضاًاذا جادت الدنیا علیک فجد بها
همه‌ی اشعار عربی ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.