پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

اشعار عربی

شمارهٔ ١۴ - ترجمه

با من سفیه کرد سفاهت ز جهل خویش

مکروهم آمد آنکه مر او را شوم مجیب

او در سفه فزوده و من کرده حلم بیش

چون عود کش فزون شود از سوز تاب و طیب

ادامه‌ی اشعار عربی

  1. شمارهٔ ١۶ - ترجمهچون جست باد دولت تو مغتنم شمار
  2. شمارهٔ ١٧ - ایضاًاذا جادت الدنیا علیک فجد بها
  3. شمارهٔ ١٨ - ترجمهچو دنیا کند با تو بخشش تو نیز
  4. شمارهٔ ١٩ - ایضاًولم أدخل الحمام من أجل زینه
  5. شمارهٔ ٢٠ - ترجمهمرا گریه چشم کافی چو نیست
  6. شمارهٔ ٢١ - ایضاًتقوس بعد بعد الدهر ظهری
  7. شمارهٔ ٢٢ - ترجمهکمان‌آسا شد این قد چو تیرم
  8. شمارهٔ ٢٣ - ایضاًاحل العراقی النبید و شربه
همه‌ی اشعار عربی ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.