ابن یمین
شمارهٔ ١٨ - ترجمه
چو دنیا کند با تو بخشش تو نیز
ببخشش که گردان بود روزگار
نه از جود یابد چو آمد کمی
نه بخلش بود چون رود کوشدار
ابن یمین
ادامه‌ی اشعار عربی
- شمارهٔ ٢٠ - ترجمهمرا گریه چشم کافی چو نیست
- شمارهٔ ٢١ - ایضاًتقوس بعد بعد الدهر ظهری
- شمارهٔ ٢٢ - ترجمهکمان‌آسا شد این قد چو تیرم
- شمارهٔ ٢٣ - ایضاًاحل العراقی النبید و شربه
- شمارهٔ ٢۴ - ترجمهحلال داشت عراقی نبید و شربش را
- شمارهٔ ٢۵ - ایضاًلا تودع السر الا عندذی کرم
- شمارهٔ ٢۶ - ترجمهنزد کریم راز ودیعت اگر نهی
- شمارهٔ ٢٧ - ایضاًشیئان یغجر ذوالرصاصه عنهما
درباره‌ی ابن یمین
امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.