پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

اشعار عربی

شمارهٔ ٢۴ - ترجمه

حلال داشت عراقی نبید و شربش را

ولیک کفت حرامست باده و مستی

خلاف کرد حجازی و گفت هر دو یکیست

حلال دادن می ازین اختلاف تا هستی

ادامه‌ی اشعار عربی

  1. شمارهٔ ٢۶ - ترجمهنزد کریم راز ودیعت اگر نهی
  2. شمارهٔ ٢٧ - ایضاًشیئان یغجر ذوالرصاصه عنهما
  3. شمارهٔ ٢٨ - ترجمهعاجز شدست رای خردمند از دو چیز
  4. شمارهٔ ٢٩ - ایضاًتجاوز منی توبه کل ناصح
  5. شمارهٔ ٣٠ - ترجمههر ناصحی که بود ز من خواست توبه ئی
  6. شمارهٔ ٣١ - ایضاًو کان الصدیق یزور صدیق
  7. شمارهٔ ٣٢ - ترجمهپیش ازین گر دوستی رفتی بپیش دوستی
  8. شمارهٔ ٣٣ - ایضاًلئن عشت و الایام اعطنی المنی
همه‌ی اشعار عربی ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.