ابن یمین
شمارهٔ ٣٠ - ترجمه
هر ناصحی که بود ز من خواست توبه ئی
گویا که عشق خوش پسران هست از گناه
تا در جهان ز عنبر و کافور زلف و رخ
باشد نشان چگونه کنم توبه از نکاه
ابن یمین
ادامه‌ی اشعار عربی
- شمارهٔ ٣٢ - ترجمهپیش ازین گر دوستی رفتی بپیش دوستی
- شمارهٔ ٣٣ - ایضاًلئن عشت و الایام اعطنی المنی
- شمارهٔ ٣۴ - ترجمهگر بمانیم زنده بر دوزیم
- شمارهٔ ٣۵ - ایضاًبنت کرم ابکارها امها
- شمارهٔ ٣۶ - ترجمهدختر رز را جدا کردند از مادر بزجر
- شمارهٔ ٣٧ - ایضاًاذا غدا ملک فی اللهو مشتغلا
- شمارهٔ ٣٨ - ترجمههر پادشه که روی بلهو و طرب نهاد
- شمارهٔ ٣٩ - ایضاًرایت العلم یرفع فی السمو
درباره‌ی ابن یمین
امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.