پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

اشعار عربی

شمارهٔ ٣۴ - ترجمه

گر بمانیم زنده بر دوزیم

دامنی کز فراق چاک شده است

ور بمردیم عذر ما بپذیر

ای بسا آرزو که خاک شده است

ادامه‌ی اشعار عربی

  1. شمارهٔ ٣۶ - ترجمهدختر رز را جدا کردند از مادر بزجر
  2. شمارهٔ ٣٧ - ایضاًاذا غدا ملک فی اللهو مشتغلا
  3. شمارهٔ ٣٨ - ترجمههر پادشه که روی بلهو و طرب نهاد
  4. شمارهٔ ٣٩ - ایضاًرایت العلم یرفع فی السمو
  5. شمارهٔ ۴٠ - ترجمهعلم را دیدم و تواضع را
  6. شمارهٔ ۴١ - ایضاًاذا المرء لم یعرف مصالح نفسه
  7. شمارهٔ ۴٢ - ترجمهمردی که صلاح خود نداند در کار
  8. شمارهٔ ۴٣ - ایضاًیارب ان لم یکن فی وصله طمع
همه‌ی اشعار عربی ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.