پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۲۱

جمشید یقین شدم ز پیدایی خویش

خورشید منور از نکورایی خویش

در گوشهٔ غم با دل سودایی خویش

بردم سبق از جهان به تنهایی خویش

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۲۳دل نیست که نور حق بر او تافته نیست
  2. شمارهٔ ۲۴ای دل به سخن مثل محال است تُرا
  3. شمارهٔ ۲۵موج سخنم ز اوج پروین بگذشت
  4. شمارهٔ ۲۶اینها که ز نظم و نثرِ خود میلافند
  5. شمارهٔ ۲۷خورشید چو رخ نمود انجم برخاست
  6. شمارهٔ ۲۸در وقت بیان،‌عقل سخن سنج مراست
  7. شمارهٔ ۲۹تا کی سخن لطیف نیکو گویم
  8. شمارهٔ ۳۰تا روی چو آفتاب دلدار بتافت
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.