پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۳۰

تا روی چو آفتاب دلدار بتافت

در یک تابش جملهٔ اسرار بتافت

گفتم‌:همه کار در عبارت آرم

خود گنگ شدم چو ذرهای کار بتافت

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۳۲یا رب ز خور و خفت چه میباید دید
  2. شمارهٔ ۳۳تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت
  3. شمارهٔ ۳۴در هر سخنی که سر بدان آوردم
  4. شمارهٔ ۳۵بر دل ز هوا اگر چه بند است تُرا
  5. شمارهٔ ۳۶بس دُرِّ یقین که میبسفتم با تو
  6. شمارهٔ ۳۷جانم دُرِ این قلزم بیپایان سفت
  7. شمارهٔ ۳۸آن را که ز سلطان یقین تمکین نیست
  8. شمارهٔ ۳۹ای خلق فرو مانده کجایید همه
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.