پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۳۸

آن را که ز سلطان یقین تمکین نیست

گو از بر من برو که او را دین نیست

دریای عجایب است در سینهٔ من

لیکن چه کنم که یک عجایب بین نیست

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۴۰دیدی که چِه‌ها با منِ شیدا کردی
  2. شمارهٔ ۴۱هان ای دل بیدار بخفتی آخر
  3. شمارهٔ ۴۲مرغی دیدم نشسته بر ویرانی
  4. شمارهٔ ۴۳عالم که امان نداد کس را نفسی
  5. شمارهٔ ۴۴زین کژ که به راستی نکو میگردد
  6. شمارهٔ ۴۵ماییم به صد هزار غم رفته به خاک
  7. شمارهٔ ۴۶با زهر اجل چو نیست تریاکم روی
  8. شمارهٔ ۴۷عطار به درد از جهان بیرون شد
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.