عطار
شمارهٔ ۳۵
بر دل ز هوا اگر چه بند است تُرا
بنیوش سخن که سودمند است تُرا
خود یک کلمه است جمله پند است تُرا
گر کار کنی یکی، پسند است تُرا
عطار
ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب
- شمارهٔ ۳۷جانم دُرِ این قلزم بیپایان سفت
- شمارهٔ ۳۸آن را که ز سلطان یقین تمکین نیست
- شمارهٔ ۳۹ای خلق فرو مانده کجایید همه
- شمارهٔ ۴۰دیدی که چِه‌ها با منِ شیدا کردی
- شمارهٔ ۴۱هان ای دل بیدار بخفتی آخر
- شمارهٔ ۴۲مرغی دیدم نشسته بر ویرانی
- شمارهٔ ۴۳عالم که امان نداد کس را نفسی
- شمارهٔ ۴۴زین کژ که به راستی نکو میگردد
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.