پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۲۸

در وقت بیان،‌عقل سخن سنج مراست

در وقت معانی دو جهان گنج مراست

با این همه یک ذرّه نیم فارغ از آنک

گر من منم و اگر نیم رنج مراست

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۳۰تا روی چو آفتاب دلدار بتافت
  2. شمارهٔ ۳۱دل میبینم عاشق وآشفته ازو
  3. شمارهٔ ۳۲یا رب ز خور و خفت چه میباید دید
  4. شمارهٔ ۳۳تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت
  5. شمارهٔ ۳۴در هر سخنی که سر بدان آوردم
  6. شمارهٔ ۳۵بر دل ز هوا اگر چه بند است تُرا
  7. شمارهٔ ۳۶بس دُرِّ یقین که میبسفتم با تو
  8. شمارهٔ ۳۷جانم دُرِ این قلزم بیپایان سفت
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.