پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۲۵

موج سخنم ز اوج پروین بگذشت

وین گوهر من زطشت زرین بگذشت

نتوان کردن چنین سخن را تحسین

کاین شیوه سخن ز حد تحسین بگذشت

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۲۷خورشید چو رخ نمود انجم برخاست
  2. شمارهٔ ۲۸در وقت بیان،‌عقل سخن سنج مراست
  3. شمارهٔ ۲۹تا کی سخن لطیف نیکو گویم
  4. شمارهٔ ۳۰تا روی چو آفتاب دلدار بتافت
  5. شمارهٔ ۳۱دل میبینم عاشق وآشفته ازو
  6. شمارهٔ ۳۲یا رب ز خور و خفت چه میباید دید
  7. شمارهٔ ۳۳تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت
  8. شمارهٔ ۳۴در هر سخنی که سر بدان آوردم
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.