عطار
شمارهٔ ۲۴
ای دل به سخن مثل محال است تُرا
سبحان اللّه! این چه کمال است تُرا
چون بر تو حرام است سخن گفتن ازانک
این نیست سخن سِحرِ حلال است تُرا
عطار
ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب
- شمارهٔ ۲۶اینها که ز نظم و نثرِ خود میلافند
- شمارهٔ ۲۷خورشید چو رخ نمود انجم برخاست
- شمارهٔ ۲۸در وقت بیان،عقل سخن سنج مراست
- شمارهٔ ۲۹تا کی سخن لطیف نیکو گویم
- شمارهٔ ۳۰تا روی چو آفتاب دلدار بتافت
- شمارهٔ ۳۱دل میبینم عاشق وآشفته ازو
- شمارهٔ ۳۲یا رب ز خور و خفت چه میباید دید
- شمارهٔ ۳۳تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.