پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۱۶

که کرد چو بازی مگسی را هرگز

وین عز نبودست خسی را هرگز

آن لطف که با ناکس خود میکند او

میبرنتوان گفت کسی را هرگز

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۱۸گه یک نفسم هر دوجهان میگیرد
  2. شمارهٔ ۱۹از دفترِ عشقم ورقی بنهادم
  3. شمارهٔ ۲۰آمد دلم و کام روا کرد و برفت
  4. شمارهٔ ۲۱جمشید یقین شدم ز پیدایی خویش
  5. شمارهٔ ۲۲رفتم که زبان را سر انشا بنماند
  6. شمارهٔ ۲۳دل نیست که نور حق بر او تافته نیست
  7. شمارهٔ ۲۴ای دل به سخن مثل محال است تُرا
  8. شمارهٔ ۲۵موج سخنم ز اوج پروین بگذشت
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.