شمارهٔ ۲

ادامه‌ی باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست

1. شمارهٔ ۴از آتش دل چو دود بر خواهی خاست
2. شمارهٔ ۵زان پیش که در عینِ هلاکت فکنند
3. شمارهٔ ۶تا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست
4. شمارهٔ ۷گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت
5. شمارهٔ ۸گر در کوهی مقیم و گر در دشتی
6. شمارهٔ ۹چون رفتنِ بیقیاس داری در پی
7. شمارهٔ ۱۰ره بس دور است توشه بردار و برو
8. شمارهٔ ۱۱هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر