شمارهٔ ۴

ادامه‌ی باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست

1. شمارهٔ ۶تا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست
2. شمارهٔ ۷گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت
3. شمارهٔ ۸گر در کوهی مقیم و گر در دشتی
4. شمارهٔ ۹چون رفتنِ بیقیاس داری در پی
5. شمارهٔ ۱۰ره بس دور است توشه بردار و برو
6. شمارهٔ ۱۱هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر
7. شمارهٔ ۱۲گیرم که جهان به کام دیدی وشدی
8. شمارهٔ ۱۳ای آنکه ز نفسِ شوم در آکفتی