شمارهٔ ۶

ادامه‌ی باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست

1. شمارهٔ ۸گر در کوهی مقیم و گر در دشتی
2. شمارهٔ ۹چون رفتنِ بیقیاس داری در پی
3. شمارهٔ ۱۰ره بس دور است توشه بردار و برو
4. شمارهٔ ۱۱هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر
5. شمارهٔ ۱۲گیرم که جهان به کام دیدی وشدی
6. شمارهٔ ۱۳ای آنکه ز نفسِ شوم در آکفتی
7. شمارهٔ ۱۴بس کس که ز کوچهٔ هوس برنامد
8. شمارهٔ ۱۵قومی که به خاک مرگ سر بازنهند