پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۵۰

ز خود فانی و در عین بقائیم

وجود جمله موجودات مائیم

بجانان زنده جاوید گشتیم

ازآن دم کز خودی کلی فنائیم

خدا را بین عیان در صورت ما

که ما قایم بهستی خدائیم

جهان از پرتو ما گشت روشن

که ما هم نور ارضیم و سمائیم

بما پیداست نقش جمله عالم

که ماآئینه گیتی نمائیم

طلسم گنج معنی صورت ماست

حقیقت ما نقاب کبریائیم

نقاب مائی ما گر برافتد

شود پیدا که ما بی ما شمائیم

جهان مرده هر دم زنده سازیم

که بحر رحمت بی منتهائیم

نه قطره بلکه بحر بی کرانیم

ز قید مائی ما چون جدائیم

بملک فقر و معنی پادشاهیم

بصورت گر فقیریم و گدائیم

جهان را پر ز خود بینیم آن دم

که از قید اسیری ما برآئیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵۲گه مست و بیخبر ز می صاف وحدتیم
  2. شمارهٔ ۳۵۳ما در دو جهان غیر تو دیار ندیدیم
  3. شمارهٔ ۳۵۴ما جمله جهان مصحف رخسار تو دیدیم
  4. شمارهٔ ۳۵۵من درون درد درمان یافتم
  5. شمارهٔ ۳۵۶زنگ دویی ز آینه دل زدوده‌ایم
  6. شمارهٔ ۳۵۷ای جمال جان فزایت وایه جان و دلم
  7. شمارهٔ ۳۵۸دادیم دل بدست غم عشق آن صنم
  8. شمارهٔ ۳۵۹باز از سودای زلفش بی سرو سامان شدم
همه‌ی غزلیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.