پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۲

دایما درد تو همراه منست

عشق تو هم حاکم و شاه منست

هرکه بیدارست شبها در جهان

از فغان و زاری و آه منست

دو گواه عدل بر سوز دلم

چشم گریان روی چون کاه منست

سرور خوبان عالم این زمان

دلبر زیبای چون ماه منست

جان فشاندن ای اسیری در غمش

در طریق عاشقان راه منست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴گردیدن گردون یقین از عشق جانان بوده است
  2. شمارهٔ ۱۲۵روی تو ظاهرست بعالم نهان کجاست
  3. شمارهٔ ۱۲۶روی چو مهت کاینه جان و جهانست
  4. شمارهٔ ۱۲۷رند و قلاشیم و مست و می پرست
  5. شمارهٔ ۱۲۸میخانه از لعل لب تو پرشرو شور است
  6. شمارهٔ ۱۲۹مهر روی تو که تابان ز همه ذراتست
  7. شمارهٔ ۱۳۰ای نهان خورشید ذات تو در ابر کاینات
  8. شمارهٔ ۱۳۱تا نقد دارضرب معارف کلام ماست
همه‌ی غزلیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.