علی اشتری
شمارهٔ ۸۱ - بامید سحر
سالها میگذرد، کز غم او بیمارم
مگر امشب بعیادت بسر آید یارم
تا مگر باد، ز مویت بمن آرد بوئی
شب تاریک، بامید سحر بیدارم
گر ز آزدن من، هست غرض مردن من
منکه خود مردم از این غم، چه دهی آزارم
ترک من گفتی و پیمان وفا بشکستی
خبرت نیست، که بی دوست ز جان بیزارم
ای صبا! گر گذری بر سر کویش سحری
خبرش ده: که ز عشقت جگری خون دارم
گو: شبی در برم آید، پی تسکین دلم
تا سر و جان، همه را در قدمش بسپارم