پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۳۶۶

قدرم چو مه از مهر سعادت اثر تست

من هیچ نی ام هرچه بود از نظر تست

ایطایر فرخنده، تو طاووس بهشتی

بخرام که چشم همه بر بال و پر تست

ای آب بقا جرعه خود بخش بخورشید

کز غایت دلسوختگی خاک در تست

تا از لب شیرین تو سر زد خط ریحان

جوش همه دلسوختگان بر شکر تست

اهلی مگر از خاک تو روزی در آید

خاری که هنوز از غم او در جگر تست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۸عمر من تا کی بآه آتشین خواهد گذشت
  2. شمارهٔ ۳۶۹چون کوهکن با بیستون گفتم توانم راز گفت
  3. شمارهٔ ۳۷۰گرچه ز گلهای می دامن ما شستنی است
  4. شمارهٔ ۳۷۱بی بخت و یارم مرا از مرگ چشم یاری است
  5. شمارهٔ ۳۷۲در عشق تو تا در غم خویشی ملامت است
  6. شمارهٔ ۳۷۳نه عاشق است که واله بر وی چون مه تست
  7. شمارهٔ ۳۷۴دید چشمم پای او بر خاک و خاک ره نگشت
  8. شمارهٔ ۳۷۵گر یار مرا میل من خسته بسی نیست
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.