پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۷۱

بآرزوی تو خوشحال میتوان بودن

بیک نگاه تو صد سال میتوان بودن

قبول بخت بباید که کشته تو شوم

شهید عشق باقبال میتوان بودن

اگر بر آن کف پاروی خود توان مالید

چو خاک بهر تو پامال میتوان بودن

گهی که رخ چو گل آتشین بر افروزی

سپند روی تو چون خال میتوان بودن

منال اهلی اگر از غمی پریشان حال

مگو همیشه بیک حال میتوان بودن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۷۳دل شکستند بسنگین دلیم سیمتنان
  2. شمارهٔ ۱۱۷۴ساقی قدح پر از می چون سلسبیل کن
  3. شمارهٔ ۱۱۷۵سگ این درم بسنگی دل من صبور میکن
  4. شمارهٔ ۱۱۷۶دل که جای تست چون سازیم جای دیگران
  5. شمارهٔ ۱۱۷۷ایشوخ پر کرشمه کم التفات من
  6. شمارهٔ ۱۱۷۸کام دلم از وصل بیک سجده روا کن
  7. شمارهٔ ۱۱۷۹از در کعبه چه حاصل به در یار نشین
  8. شمارهٔ ۱۱۸۰لبز غم تو خشک شد دیده تر هم آنچنان
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.