پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۷

باز از سر زلف دل آشفته خبر یافت

هر رشته مقصود که گم کرد، دگر یافت

صد قافله گر سعی برد در ره کعبه

در کعبه رسد آنکه سر کوی تو دریافت

در ظلمت هجران تو با مشعل خورشید

نتوان ز دل گمشده یک ذره اثر یافت

یعقوب برد روشنی دیده زیوسف

هر کس که نظر یافت درین راه نظر یافت

سرچشمه عشق است سخنهای تو اهلی

هر کس که فرو رفت درین چشمه گهر یافت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۹تاخریدار تو شد گل آبرو صدجا فروخت
  2. شمارهٔ ۱۱۰عاشق مجنونم و صحرای غم جای من است
  3. شمارهٔ ۱۱۱گمره عشقم و نبود به من مست گرفت
  4. شمارهٔ ۱۱۲وقت طرب ایام گل و موسم کشت است
  5. شمارهٔ ۱۱۳جز از وصال تو با کس سر وصولم نیست
  6. شمارهٔ ۱۱۴من سری دارم که بر خاک ره از جولان اوست
  7. شمارهٔ ۱۱۵لوح خاک ما به خون نقش از دل صد چاک ماست
  8. شمارهٔ ۱۱۶شمعی که گرم خشم تر از برق لامع است
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.