شمارهٔ ۳۱۳
به رهت به خون نشستم که گذر کنی نکردی
ز دو کون چشم بستم که نظر کنی نکردی
به سحر رساند شب‌ها دل من درین تمنا
که شبی به کلبهٔ ما تو سحر کنی نکردی
ز غریب شیوه‌هایت به دیارها فتادم
مگر از دیار خاطر تو سفر کنی نکردی
ز تو کام دل چه جویم که به این امید مردم
لب خشک من چو بینی مژه تر کنی نکردی
نشد اینکه گرد کین را ز دلش بشویی ای اشک
ز تو چشم داشتم من که اثر کنی نکردی
دلی بی‌وفا چه رفتی به حریم یار تنها
ز تو داشتم توقع که خبر کنی نکردی