شمارهٔ ۲۵۰
بس که یارم داد دشنام از دعا شرمنده‌ام
آنقدر دیدم جفایش کز وفا شرمنده‌ام
خاک چون من ناتوانی را به کوی یار برد
تا بقای باد و خاک است از صبا شرمنده‌ام
رو به سوی کعبه چون آرم نمی‌دانم که من
بس که کردم بت‌پرستی از خدا شرمنده‌ام
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۵۲ما خون به ایاغ خویش کردیم
- شمارهٔ ۲۵۳احوال خود بتان به شما عرض می‌کنم
- شمارهٔ ۲۵۴من چه گویم چه زین سفر دیدم
- شمارهٔ ۲۵۵یاد ایامی که با آن دل‌شکن می‌ساختم
- شمارهٔ ۲۵۶ز همرهان درین وادی کجا کاری به کس دارم
- شمارهٔ ۲۵۷خواندی از خیل غلامان خودم
- شمارهٔ ۲۵۸کردی بر من جفا چه گویم
- شمارهٔ ۲۵۹زین گلستان به خاطر دلگیر می‌روم
درباره‌ی واقف لاهوری
شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.