پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۲۵

هر سبزه که در بهار روید

وصف خط یار ما بگوید

آن سلسله‌های عنبرین را

دیوان شود کسی که بوید

دل‌سوختگان داغ عشقت

گر گل کارند لاله روید

تو درد کسی نمی‌کنی گوش

بی‌درد تو را کسی چه گوید

نتوان شدن از لب تو نومید

چون دست کسی ز جان بشوید

عالم شب تار شد ز زلفت

گم‌کردهٔ خود کسی چه جوید

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۲۷تیغ بیداد برآهیختنش را نگرید
  2. شمارهٔ ۱۲۸درد دلم ز رنگ رخم گرد می‌کند
  3. شمارهٔ ۱۲۹ارباب قرب را که جگر آب می‌شود
  4. شمارهٔ ۱۳۰طلعت روی تو آفتاب ندارد
  5. شمارهٔ ۱۳۱آنچه با دل آن ستمگر می‌کند
  6. شمارهٔ ۱۳۲چه شد گر او به من خسته خشمگین افتاد
  7. شمارهٔ ۱۳۳حرف از مهر و وفا می‌گوید
  8. شمارهٔ ۱۳۴تا چه‌ها بر سرش از پهلوی اغیار آمد
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.