شمارهٔ ۵۵۹
صبا ز چشم من آن خاک پا دریغ مدار
به مردمی ز من این توتیا دریغ مدار
تو قاصد آنچه شنیدی ازو بگو با من
ز آشنا سخن آشنا دریغ مدار
شنیده‌ایم تو ای عشق کیمیا داری
بیا و از مس ما کیمیا دریغ مدار
تمام چشم به راهند همچو آیینه
قدم ز خانهٔ اهل صفا دریغ مدار
ز من که ساکن بیت‌الحزن شدم بی او
نسیم پیرهنش ای صبا دریغ مدار
دواست آن لب و ما جمله دردمندانیم
عنایتی کن و از ما دوا دریغ مدار
تو شاه حسنی و ما کمترین گدای توایم
نگاه لطف به حال گدا دریغ مدار
به آن نهال بهشتی صبا بگو از من
که برگ عیش ازین بینوا دریغ مدار
مرا ز دولت خود بی‌نصیب نگذاری
وفا اگر نتوانی جفا دریغ مدار
ز لطف بندهٔ خود خوانده‌ای چو واقف را
ز بنده لطف برای خدا دریغ مدار