پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ماده تاریخ

شمارهٔ ۲۵ - در تاریخ در تازه مسجدی

از حکم شه، این در چو به مسجد واشد

هر سو پی تاریخ، دلم جویا شد

ناگاه سروشی آمد از عالم غیب

«ای بنده بیا که باب رحمت واشد»!

ادامه‌ی ماده تاریخ

  1. شمارهٔ ۲۷ - درتاریخ ساختمان طاقیکرد، دل تاریخ اتمامش ز من روزی سئوال
  2. شمارهٔ ۲۸ - تاریخ بنای باغی در خرم آبادشده باغی بنا در «خرم آباد»
  3. شمارهٔ ۲۹ - در خریدن یا بهدیه رسیدن دو اسب برای کسی سرودبدرگاهت، ای راکب خنگ رفعت
  4. شمارهٔ ۳۰ - تهنیت و تاریخ جلوس شاه صفی ثانی «شاه سلیمان »شکر که «عباس شه » خلد سیر
  5. شمارهٔ ۳۱ - در تولد فرزند محمد زمان بیگعطا کرد ایزد بمخدوم اکرم
  6. شمارهٔ ۳۲ - تاریخ درگذشت ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینی«بوذر» آن نو گل بستان کمال
  7. شمارهٔ ۳۳ - در نوشدن گلدسته و گنبذ روضه ییدارای جهان ناصر دین «شاه سلیمان »
  8. شمارهٔ ۳۴ - در سوگ و تاریخ مرگ میرباقرچراغ دلم «میرباقر» که داشت
همه‌ی ماده تاریخ ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.