پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ماده تاریخ

شمارهٔ ۳۱ - در تولد فرزند محمد زمان بیگ

عطا کرد ایزد بمخدوم اکرم

«محمد زمان بیگ » آن پاک گوهر

ثمین گوهری از محیط کرامت

چه گوهر؟ سپهر شرف راست اختر!

ز صلب نجابت، برآمد شراری

که از نور او شد چراغش منور

بحمدالله از جویبار بزرگی

برافراخت نیکو نهالی چنین سر!

چو تاریخ جستم پی مولد او

خرد گفت:«از وی الها خورد بر»!

ادامه‌ی ماده تاریخ

  1. شمارهٔ ۳۳ - در نوشدن گلدسته و گنبذ روضه ییدارای جهان ناصر دین «شاه سلیمان »
  2. شمارهٔ ۳۴ - در سوگ و تاریخ مرگ میرباقرچراغ دلم «میرباقر» که داشت
  3. شمارهٔ ۳۵ - ماده تاریخ فتح قندهارشاه جم حشمت «سلیمان » جاه
  4. شمارهٔ ۳۶ - تاریخ تعمیر گنبذیاز فضل خدا، خدیو ایران
  5. شمارهٔ ۳۷ - تاریخ ساختن خرگاه شاهیبفرمان «عباس ثانی » شهی
  6. شمارهٔ ۳۸ - تاریخ جلوس شاه صفیاز شاه صفی گشت مزین چو سریر
  7. شمارهٔ ۳۹ - در تاریخ فتح خراسانمنت خدای را که ز اقبال شاه ما
  8. شمارهٔ ۴۰ - در زادروز کودک پدرمرده یی سرودآن گوهر گرامی جانی، ز درج غیب
همه‌ی ماده تاریخ ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.