پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ماده تاریخ

شمارهٔ ۴۰ - در زادروز کودک پدرمرده یی سرود

آن گوهر گرامی جانی، ز درج غیب

بعد از پدر چو شد متولد بصد شرف

تاریخ مولدش خرد اندیشه کرد و گفت:

«آن گوهر یگانه، یتیم آمد از صدف »

ادامه‌ی ماده تاریخ

  1. شمارهٔ ۴۲ - در سوگ تاریخ و تاریخ مرگ یاری عزیزشد یار عزیزی از کفم ناگه، حیف!
  2. شمارهٔ ۴۳ - در سوگ و تاریخ مرگ صائبشد صایب از این جهان ویران صد حیف
  3. شمارهٔ ۴۴ - تاریخ بنای بقعتیدر نکو عهد سلیمان زمان
  4. شمارهٔ ۴۵ - در تاریخ میردیوانی یافتن امیریاز حکم شاه بخرد، در دین ز حق مؤید
  5. شمارهٔ ۴۶ - در زاد روز کودکیبگرامی برادر جانی
  6. شمارهٔ ۴۷ - تاریخ مرگ ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینیآن «بوذر» عصر خود باوصاف جمیل
  7. شمارهٔ ۴۸ - تاریخ بنای خانه ییاین خانه که باد منزل عیش مدام
  8. شمارهٔ ۴۹ - تاریخ بنای مهتابی نواب خانمه برج اقبال، «نواب خان »
همه‌ی ماده تاریخ ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.