پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ماده تاریخ

شمارهٔ ۴۸ - تاریخ بنای خانه یی

این خانه که باد منزل عیش مدام

هر شیشه اش از باده عشرت یک جام

هر سو نگری کتاب یا آیینه است

القصه که «در صورت و معنی » است تمام

ادامه‌ی ماده تاریخ

  1. شمارهٔ ۵۰ - ماده تاریخ میردیوانی زینل خانچون ز روی حق شناسی خسرو گردون سریر
  2. شمارهٔ ۵۱ - در تاریخ مرگ فرزندش عبدالحسین سرودرفت نور دیده ام «عبدالحسین »
  3. شمارهٔ ۵۲ - در تهنیت و تاریخ بنائی سرودخوش این دلگشا منزل پرصفا
  4. شمارهٔ ۵۳ - در تهنیت و تاریخ جلوس شاه صفیبحمدالله که باز از لطف ایزد
  5. شمارهٔ ۵۴ - تاریخ انجام بنای طاقیتوفیق حق چون شد قرین، با حکم شاهنشاه دین
  6. شمارهٔ ۵۵ - تاریخ انجام ساختمان خانه‌اینگردد یارب این فرخنده منزل، خالی از مهمان
  7. شمارهٔ ۵۶ - تاریخ بنای گنبذیدر عهد شاه دادگر، زیبنده تاج و کمر
  8. شمارهٔ ۵۷ - تاریخ مرگ ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینیز گلزار «خلیل » خلت آیین
همه‌ی ماده تاریخ ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.