پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ماده تاریخ

شمارهٔ ۳۲ - تاریخ درگذشت ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینی

«بوذر» آن نو گل بستان کمال

کرد از این عالم فانی چو سفر

نو گلی رفت که چون لاله گذاشت

داغها گلشن خود را بجگر

کرد از این اجر مصیبت فارغ

ذمه خویشتن از حق پدر

چید اگر دست اجل خوش ثمری

باش یارب تو نگهدار شجر

عقل تاریخ وفاتش پرسید

گفتمش:«حیف ز ملابوذر!»

ادامه‌ی ماده تاریخ

  1. شمارهٔ ۳۴ - در سوگ و تاریخ مرگ میرباقرچراغ دلم «میرباقر» که داشت
  2. شمارهٔ ۳۵ - ماده تاریخ فتح قندهارشاه جم حشمت «سلیمان » جاه
  3. شمارهٔ ۳۶ - تاریخ تعمیر گنبذیاز فضل خدا، خدیو ایران
  4. شمارهٔ ۳۷ - تاریخ ساختن خرگاه شاهیبفرمان «عباس ثانی » شهی
  5. شمارهٔ ۳۸ - تاریخ جلوس شاه صفیاز شاه صفی گشت مزین چو سریر
  6. شمارهٔ ۳۹ - در تاریخ فتح خراسانمنت خدای را که ز اقبال شاه ما
  7. شمارهٔ ۴۰ - در زادروز کودک پدرمرده یی سرودآن گوهر گرامی جانی، ز درج غیب
  8. شمارهٔ ۴۱ - در سوگ و تاریخ مرگ شاه عباس دومدر جهان ماتم و شوری دیدم
همه‌ی ماده تاریخ ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.