واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۴ - تاریخ آیینه کاری عمارتی
این مبارک عمارت دلکش
که گزندش ز چشم بد نرسد
عقل تاریخ نصب آینه اش
گفت: «مرآت چهره مقصد»
واعظ قزوینی
ادامه‌ی ماده تاریخ
- شمارهٔ ۲۶ - در تاریخ بنای کاروانسراییدر زمان دولت «شاه سلیمان » احتشام
- شمارهٔ ۲۷ - درتاریخ ساختمان طاقیکرد، دل تاریخ اتمامش ز من روزی سئوال
- شمارهٔ ۲۸ - تاریخ بنای باغی در خرم آبادشده باغی بنا در «خرم آباد»
- شمارهٔ ۲۹ - در خریدن یا بهدیه رسیدن دو اسب برای کسی سرودبدرگاهت، ای راکب خنگ رفعت
- شمارهٔ ۳۰ - تهنیت و تاریخ جلوس شاه صفی ثانی «شاه سلیمان »شکر که «عباس شه » خلد سیر
- شمارهٔ ۳۱ - در تولد فرزند محمد زمان بیگعطا کرد ایزد بمخدوم اکرم
- شمارهٔ ۳۲ - تاریخ درگذشت ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینی«بوذر» آن نو گل بستان کمال
- شمارهٔ ۳۳ - در نوشدن گلدسته و گنبذ روضه ییدارای جهان ناصر دین «شاه سلیمان »
درباره‌ی واعظ قزوینی
میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.