پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ماده تاریخ

شمارهٔ ۲۳ - در آبادانی محلی

بحمدالله، این موضع پرصفا را

بخیر آمد انجام از لطف ایزد

بخیر است انجام آن نیک بختی

که شد بانی این بنا از سر جد

ز اندیشه جستم چو تاریخ، گفتا:

«بگو بود میخانه، گردید مسجد»!

ادامه‌ی ماده تاریخ

  1. شمارهٔ ۲۵ - در تاریخ در تازه مسجدیاز حکم شه، این در چو به مسجد واشد
  2. شمارهٔ ۲۶ - در تاریخ بنای کاروانسراییدر زمان دولت «شاه سلیمان » احتشام
  3. شمارهٔ ۲۷ - درتاریخ ساختمان طاقیکرد، دل تاریخ اتمامش ز من روزی سئوال
  4. شمارهٔ ۲۸ - تاریخ بنای باغی در خرم آبادشده باغی بنا در «خرم آباد»
  5. شمارهٔ ۲۹ - در خریدن یا بهدیه رسیدن دو اسب برای کسی سرودبدرگاهت، ای راکب خنگ رفعت
  6. شمارهٔ ۳۰ - تهنیت و تاریخ جلوس شاه صفی ثانی «شاه سلیمان »شکر که «عباس شه » خلد سیر
  7. شمارهٔ ۳۱ - در تولد فرزند محمد زمان بیگعطا کرد ایزد بمخدوم اکرم
  8. شمارهٔ ۳۲ - تاریخ درگذشت ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینی«بوذر» آن نو گل بستان کمال
همه‌ی ماده تاریخ ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.