پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۹۴

بازی خور عقلم، سگ دیوانه به از من

غمخوار دلم، خوشه بی دانه به از من

در بیخودی ام پای هوس ره نکند گم

رندی نبود بر در میخانه به از من

رگ بر تن زارم خط بیزاری عقل است

آرد ز کجا عشق تو دیوانه به از من؟

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۶بس که بی برگیم، بعد از درگذشتن، همچو شمع
  2. شمارهٔ ۵۹۷درد مینای سپهرند همه خلق جهان
  3. شمارهٔ ۵۹۸به زیر زلف تا کی رویت از عاشق نهان باشد؟
  4. شمارهٔ ۵۹۹پیوسته طلبکار شراب است دل من
  5. شمارهٔ ۶۰۰چون باده می کند مست، ما را هوای باران
  6. شمارهٔ ۶۰۱گر باده می خری، به زر گل خرید کن
  7. شمارهٔ ۶۰۲بگذر از تحریر، بلبل! فکر تقریری بکن
  8. شمارهٔ ۶۰۳در آتشم فکند که بی دود و دم نشین
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.