پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۵۱

مجروح چون کلیدیم، ما از زبان مردم

قفل از کجا بیاریم، بهر دهان مردم

چون رشته نهالی، نه ریشه کرد و نی برگ

بردیم اگر نهالی، از گلستان مردم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۵۳گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم
  2. شمارهٔ ۵۵۴تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم
  3. شمارهٔ ۵۵۵ز خیال دهنت تنگ شکر می گریم
  4. شمارهٔ ۵۵۶ز بهر صبر بلبل، بی تو در گلزار می مانم
  5. شمارهٔ ۵۵۷من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
  6. شمارهٔ ۵۵۸نایب مستی شده هشیاری ام
  7. شمارهٔ ۵۵۹به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم
  8. شمارهٔ ۵۶۰یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.