پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۱۸

شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم

تخته مشق سکوت است زبان در دهنم

بس که بی روی تو دارم سر خونریزی خود

می شوم کشته، اگر تیغ کشد موی تنم!

ز آب غربت به سر راه نشاطم گل شد

هر غباری که به دل بود ز خاک وطنم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۰قطره چندی نصیب کام خشکم بیش نیست
  2. شمارهٔ ۵۲۱کسی به چشم تو از ناز در نمی آید
  3. شمارهٔ ۵۲۲یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود
  4. شمارهٔ ۵۲۳می زنم گام و ندارم خبری
  5. شمارهٔ ۵۲۴نرگسم، نرگس، ندارم از طرب جز تهمتی
  6. شمارهٔ ۵۲۵مویی شده ام، به که به موی تو بسازم
  7. شمارهٔ ۵۲۶دستم نگشت با گل داغ تو آشنا
  8. شمارهٔ ۵۲۷در میان هستی ما، نیستی گل کرده است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.