پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۲۲

یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود

پیش مرغان چمن، وصف جمالش نکنم

غیر افسوس چه آید به کف از طاووسی

که به دام افتد و حفظ پر و بالش نکنم

دختر رز که بود چون زن بی مهر، حرام

من به عقد نمکین از چه حلالش نکنم؟

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۴نرگسم، نرگس، ندارم از طرب جز تهمتی
  2. شمارهٔ ۵۲۵مویی شده ام، به که به موی تو بسازم
  3. شمارهٔ ۵۲۶دستم نگشت با گل داغ تو آشنا
  4. شمارهٔ ۵۲۷در میان هستی ما، نیستی گل کرده است
  5. شمارهٔ ۵۲۸گویند که آزار، مکافات گناه است
  6. شمارهٔ ۵۲۹بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
  7. شمارهٔ ۵۳۰گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم
  8. شمارهٔ ۵۳۱بس که در هر سخنم صد غلط آید به زبان
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.