پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۳۰

گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم

تمام عمر را چون صبح، صرف یک نفس کردم

ز بی پروایی صیاد ترسیدم درین گلشن

پریدم از کمین، خود را گرفتم در قفس کردم!

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۳۲مادر ایام بی مهر است و من نازک مزاج
  2. شمارهٔ ۵۳۳جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم
  3. شمارهٔ ۵۳۴برنیاوردم سری از کهنه اوراق فلک
  4. شمارهٔ ۵۳۵جوانی ام به جفا رفت و موسم پیری ست
  5. شمارهٔ ۵۳۶تا توان از باغ وصلش صد گل یکدست چید
  6. شمارهٔ ۵۳۷دست مطرب را زآب جویبار تار ساز
  7. شمارهٔ ۵۳۸وقت و بی وقت بخور می اگرت حوصله است
  8. شمارهٔ ۵۳۹بی او غم پا و سر ندارم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.