پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۳۳

جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم

چون به دل تو جا کنم، باش ببین چها کنم

تو می صاف و من سبو، بی تو مرا نه رنگ و بو

از تو شوم چو کامجو، ره به نشاط واکنم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۳۵جوانی ام به جفا رفت و موسم پیری ست
  2. شمارهٔ ۵۳۶تا توان از باغ وصلش صد گل یکدست چید
  3. شمارهٔ ۵۳۷دست مطرب را زآب جویبار تار ساز
  4. شمارهٔ ۵۳۸وقت و بی وقت بخور می اگرت حوصله است
  5. شمارهٔ ۵۳۹بی او غم پا و سر ندارم
  6. شمارهٔ ۵۴۰دانسته، رو به تیغ نگاه تو آمدم
  7. شمارهٔ ۵۴۱دلخوشی هرگز نمی افتد شگون بر اهل عشق
  8. شمارهٔ ۵۴۲ظلمت شام غم از نور سحر می بینم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.