پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۴۱

دلخوشی هرگز نمی افتد شگون بر اهل عشق

گریه کردم سالها، گر یک نفس خندان شدم

از کدامین میزبان نالم، که چون مینای می

غیر خون چیزی نخوردم، هر کجا مهمان شدم

پیرو آیینه ام در پیشگیریهای عشق

قبل ازان کافتد نگاهم بر رخش، حیران شدم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴۳سرفرازیها کنم چون پای بست او شوم
  2. شمارهٔ ۵۴۴پای از جهان کشیده قراری گرفته ایم
  3. شمارهٔ ۵۴۵بی لاله رخسارت، گر سیر چمن کردم
  4. شمارهٔ ۵۴۶داغها دارد دلم از دست بیداد فلک
  5. شمارهٔ ۵۴۷تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدم
  6. شمارهٔ ۵۴۸نشوم چرا سیه رو، که چو مردمان دیده
  7. شمارهٔ ۵۴۹شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختم
  8. شمارهٔ ۵۵۰برگل فکنم دست رد و روی تو گیرم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.