پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۴۴

پای از جهان کشیده قراری گرفته ایم

چون صبح ازین بساط کناری گرفته ایم

چون هر نفس گلی ندمد از چراغ ما؟

آتش ز دودمان بهاری گرفته ایم

از دست داده ایم به آسانی حنا

با خون دل چو دست نگاری گرفته ایم

صد ره فتاده ایم چو شبنم به پای گل

تا آشیانه بر سر خاری گرفته ایم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴۶داغها دارد دلم از دست بیداد فلک
  2. شمارهٔ ۵۴۷تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدم
  3. شمارهٔ ۵۴۸نشوم چرا سیه رو، که چو مردمان دیده
  4. شمارهٔ ۵۴۹شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختم
  5. شمارهٔ ۵۵۰برگل فکنم دست رد و روی تو گیرم
  6. شمارهٔ ۵۵۱مجروح چون کلیدیم، ما از زبان مردم
  7. شمارهٔ ۵۵۲گریه شادی ز مینای شراب آموختم
  8. شمارهٔ ۵۵۳گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.